niedziela, 1 czerwca 2014

IV

-Niall... O co chodzi?-Zapytałam. On tylko zakrył moje usta palcem i powiedział, żebym zamknęła oczy. Posłuchałam go. Ale nie mogłam dłużej siedzieć bezczynnie.
-Niall! Mieliśmy jechać na kawę. Gdzie Ty mnie zabierasz?
-Jeszcze chwilkę. Ej, nie otwieraj oczu!-Przyjaźnie rzekł. Było w nim coś takiego... Takiego niezwykłego. Ale to nie były jego blond włosy, niebieskie oczy, czy miły uśmiech. Już chyba wiem. To był jego sposób mówienia. Mówił tak... Tak... Kurcze, tego nie dało się określić! Po prostu... Dobra, skończmy. Normalnie był inny niż każdy.
Daleko jeszcze...?-Dopytywałam się.
-Nie. Już jesteśmy.
-Mogę otworzyć oczy?
-Nie.-Wysiadł z auta, podszedł do drzwi z mojej, wziął mnie za rękę. Jeszcze raz powtórzył żebym nie otwierała oczu. Podeszliśmy jeszcze kawałek. Nadal miałam zamknięte oczy.
-Otwórz.- Gdy otworzyłam oczy ujrzałam coś pięknego. Było to długie molo. Molo o zachodzie słońca.

* * *

Ale czemu ten chłopak mnie tam zabrał? Znamy się ledwo kilka godzin... OK, nie oszukujmy się, bardzo mi się podoba! Jest miły, przystojny i wgl. Trzymał mnie za rękę. Poszliśmy na koniec molo. Ściągnęliśmy buty, podwinęliśmy spodnie, usiedliśmy na skraju pomostu i zanurzyliśmy nogi w wodzie.
-Ale zimno!-Krzyknęłam.
-E, bez przesady.
-Nie przesadzam...- Zanurzyłam nogi w wodzie. On nimi machał i, prawdę mówiąc, trochę mnie ochlapał.-Ej!
Zaczęłam machać nogami tak mocno, że chłopak miał mokre spodnie. Blondyn zrobił to samo. Machaliśmy nogami jak najmocniej i straszliwie się przy tym śmialiśmy. Było cudownie! Po 10 minutach tak jak siedzieliśmy położyliśmy się patrząc na gwiazdy. Zrobiło się zimno. Niall zauważył, że cała się trzęsę. Dał mi swoją bluzę. Aww, to było takie słodkie! Płaszcz zostawiłam oczywiście w samochodzie...

* * *

Zamknęłam oczy i poczułam dotyk na ramieniu. To był Niall. Położył się bliżej i mnie przytulił. Słodziak! Teraz wstaliśmy. Chwilę później powiedział, że musi mnie o coś ważnego zapytać.
-Słuchaj Basiu...-Zaczął nieśmiało.
-Tak?-Zapytałam uśmiechnięta.
-Czy ty...
-Czy ja...?
-No... Chcesz...
-Chcę...?
-No wiesz...
-Nie, nie wiem Niall. Powiesz to w końcu?
-Ok, ok, przejdźmy do rzeczy. Czy ty chcesz być moją dziewczyną?-Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Zupełnie się tego nie spodziewałam! Ale odpowiedź na pytanie... Jasne, że tego chciałam,ale nie wiem, czy jestem gotowa.Oczywiście, że jestem! Ale jeśli nie...
-Barbara?
-Tak?
-Pytanie...
-Oh...-zamyśliłam się.-Tak!
-Jest!-Krzyknął. Zarumieniłam się i uśmiechnęłam. Chłopak mnie przytulił i dłuuuuugo nie chciał puścić. To było miłe uczucie. Tym bardziej, że ktoś mnie pokochał. Ah, co gadać, ideał mężczyzny. Złapaliśmy się za ręce i poszliśmy wzdłuż plaży która była obok molo. Moczyliśmy nogi w wodzie. Spodni nie musieliśmy podwijać bo i tak całe były mokre od wzajemnego chlapania się. 
-Możemy już jechać do domu?-Zapytałam.
-Nie podoba Ci się?
-Podoba. Jest idealnie. Ale zostawiłam telefon w aucie a pewnie się o mnie martwią bo jest późno a mnie jeszcze nie ma w domu...
-Uh, no dobrze ale... Zobaczymy się jutro?
-Na pewno!
-Wskakuj do wozu.-Pojechaliśmy. Zobaczyłam na telefon. 16 nieodebranych. Super. 8 wiadomości. Jeszcze lepiej. W domu będzie afera. Tym bardziej, że jestem z jakimś chłopakiem i wracam o 10. 
-Gdzie Cię zawieść?- Spytał Niall.
-Jedziesz w lewo, cały czas prosto, na rondzie drugi zjazd i prosto. -Po kilkunastu minutach byliśmy na miejscu.
-Który to Twój dom?
-Powiem ci potem... Lepiej żeby rodzice nie wiedzieli, że się z kimś spotykam. Tutaj możesz mnie wysadzić.
-Tutaj? Na tej ruchliwej ulicy?
-Tak. Może być.-Odpowiedziałam.
-No ok...-Rzekł. Pożegnałam się z nim i wysiadłam z pojazdu. Zamyśliłam się. Szłam nie patrząc na nic. Chwila nieuwagi. Dosłownie chwila. Słychać było piszczenie samochodu, a po chwili sygnał karetki...





2 kom = Rozdział V! :*

czwartek, 29 maja 2014

III

Nie mogłam niczego zrozumieć. To BYŁ najpiękniejszy dzień mojego życia, niestety te kilka minut dosłownie go popsuło. Teraz był jednym z najgorszych. Pewnie załamałabym się, gdyby nie ten chłopak. Ah, bez niego bym się spóźniła na całą lekcję J. polskiego. Ale że... Jego mama?! Nie mogłam uwierzyć. Dobra, przestańmy o tym myśleć. Trzeba wziąć się za balet.
-Ale... -Patrzyłam nic nie wiedząc.
-Barbara, zajmij się tańcem, może cię wtedy z powrotem postawię na odpowiednie miejsce.-Powiedziała nauczycielka.
-Ale...-Zupełnie nic do mnie nie docierało. Musiałam przestać myśleć o tym blondynie. Ale jak?! Dobra, skupmy się na lekcji.
-Tańczymy, dziewczynki!-Rozległ się głos Pani. Dziewczynki, bo to była szkoła wyłącznie dla tej płci. Nauczyciele też byli tylko kobietami-Trzy i O-siem! Zaczęliśmy taniec. Starałam się jak mogłam. Oh, przecież musiałam wrócić na poprzednie miejsce! Zdążyłam z muzyką na czas, wykonałam solówkę, kroki mi się nie myliły.
-Dobrze Barbara, wracaj.- Wróciłam na miejsce, pierwsza linia po środku-Gdzie leziesz?!
-Słucham?-Powiedziałam nie rozumiejąc.
-Gdzie się pchasz?
-Na moje poprzednie miejsce...
-Nie tak szybko! Na razie idziesz... Tam!-Wskazała 1 linię, całkiem na boku- Musisz sobie zapracować!- Jejku, jeden taniec zły, drygi dobry. Co ona chce? Już sama nie wiem. Z chęcią wróciłabym teraz do domu, położyła na łóżku i zaczęła płakać wtulona w kołdrę. Wszystko oprócz jednego wydawało się tego dnia koszmarne. Tym wyjątkiem niedawno poznany chłopak.
-Barbara! Skup się.- Cała klasa zaczęła się ze mnie śmiać. A ja wzięłam płaszcz i pobiegłam do domu. Teraz stała się rzecz piękniejsza od moich najlepszych snów.

* * *
W tym samym miejscu pod barem wbiegłam na... Niall'a. Płakałam wtedy mocno. On tylko mnie przytulił i zapytał: "Co się stało?". To było piękne! Nie odpowiedziałam mu, tylko się  w niego mocno wtuliłam. Mój płacz ucichł, ale nie przestałam go przytulać.
-Co się stało?-Ponownie zapytał. Przestałam go przytulać i tylko na niego popatrzyłam ocierając oczy z łez.
-To nie moja wina...-Powiedziałam patrząc w niebo.-Nie moja...
-Jaka wina?
-Nic, żadna...-Ugryzłam swoje wargi i pobiegłam w zupełnie obojętnym kierunku. On pobiegł za mną i zatrzymał mnie w swoich ramionach.
-Choć, pojedziemy do miasta, kupię Ci jakąś koszulkę. Rano byłem taki niezdarny!
-Naprawdę, nie trzeba.
-No dobra, a na kawę?
-Hmm, okej- Rozweseliłam się. Pobiegliśmy do auta śmiejąc się. Jechaliśmy dość długo. Zaczęłam się niepokoić.
-Niall, gdzie jedziemy?
-Zobaczysz.- Puścił do mnie oko i ruszyliśmy  do nieznanego dla mnie miejsca.

środa, 28 maja 2014

II

-Dziękuję!-Wdzięcznie krzyknęłam i pobiegłam do odpowiedniej sali. Akurat z plecaka musiało oderwać się ramiączko! Książki rozsypały się po całym korytarzu.Gdy je zbierałam, zauważyłam małą karteczkę. Na niej pisało "Zadzwoń: 592-362-946-228. Niall". Uśmiechnęłam się tylko, popatrzyłam w sufit i pomyślałam "Jakie życie jest piękne!". Nagle przypomniałam sobie o lekcjach i w pośpiechu pobiegłam do gabinetu polonistycznego.
-Dzień dobry...Przepraszam za spóźnienie.-Wstydliwie powiedziałam.
-Barbara! Dlaczego się spóźniłaś?-Zdenerwowanie zapytała nauczycielka.
-Bo... Ja...
-Nie ma "bo ja"! Za karę do tablicy i piszesz...-Przerwał jej znajomy głos.
-Przywiozłem Ci tą drożdżówkę i kawę, mamo.-Szepnął mężczyzna wchodząc do klasy. Tylko skąd ja go znam... Już wiem! To ten miły blondynek! Ale czemu powiedział "mamo"....Czyżby... Nie...
-Dziękuję Ci, synku.-Powiedziała kobieta biorąc od Niall'a jedzenie.
-O! Barbara!-Krzyknął poznany wcześniej chłopak.
-To wy się znacie?-Zapytała polonistka.
-Tak, odwiozłem Basię do szkoły, spóźniła się na autobus.-Rzekł blondynek.
-Dobra siadaj.-Powiedziała zbulwersowana nauczycielka. Uśmiechnęłam się do niego dziękując. AAAA! On nazwał mnie Basią! Byłam taka szczęśliwa, że nie mogłam w ogóle skupić się na dzisiejszych zajęciach. Było w sumie OK, ale w końcu nastąpiła lekcja baletu. Chwilowo zapomniałam o przystojniaku.
* * * 

-Na początek trochę się porozciągamy.-Oznajmiła nauczycielka baletu-Idziemy na drążki. Wszyscy poszliśmy. Najpierw zaczepiliśmy lewą nogę. Rozjechaliśmy się na szpagat. Potem druga noga, znowu szpagat. Usiadliśmy przy ścianie do sznurka. Potem pani stwierdziła, że mamy dobrać się w pary. Ja oczywiście musiałam ćwiczyć sama. Coś za coś.
-Pavlin, do skoku szpagatowego!-Powiedziała nauczycielka. Bez słowa wykonałam polecenia.
-Brawo, brawo.-Pogratulowała mi baletnica-Piękny skok!
-Dzięuję.-Odparłam bez entuzjazmu. Wciąż myślałam o tym blondynie..."Niall, Niall, Niall..." w głowie nie miałam innych słów. Otrząsnęłam się  zorientowałam, że każdy już wykonał ćwiczenie. Mieliśmy teraz tańczyć "Jezioro Łabędzie". W domu cały czas ćwiczyłam, by tańczyć to jak najlepiej. Stałam w pierwszej linii na środku-lepszego miejsca nikt nie miał lepszego miejsca! Marzenie! Jednak potem stało się... Pani włączyła muzykę, a ja nawet nie wiedziałam,że ona już leci. Po chwili ogarnęłam w jakim momencie jesteśmy, ale... Krzywo robiłam kroki i zapomniałam kroków solówki... I nagle pani cofnęła mnie linię dalej...
-Ale...









Hej, hej! Przepraszam moją Julkę, że taki krótki rozdział, ale wieszz... XD Sama mi kazałaś! :*

I

-Baśka! Wstawaj już! Która to godzina?!-Usłyszałam krzyk mamy.
-*YAWN* Co? O co chodzi?-Zapytałam ledwo żywa.
-Za 20 minut masz autobus!
-20?-Przerażona powiedziałam. Wzięłam ciuchy i szybko pobiegłam do łazienki. Przecież jescze musiałam się umyć, ubrać i pomalować! Wykąpanie zajęło mi 5 minut, tak jak ubranie się. Gorzej z makijażem... I jeszcze fryzura... Czemu ta kołdra musi być taka ciepła, a materac taki miękki?! A do tego ta pogoda... Widać tylko deszcz, deszcz, deszcz...   Za 10 minut odjeżdżał autobus! Gdy zrobiłam makijaż i dość nieudaną fryzurą. 
Ale co z tego? Autobus odjechał! Do lekcji 30 minut, a nasz samochód popsuty. Do szkoły idzie się 40 minut... Może jak pobiegnę to zdążę? Nie ma co myśleć! Wzięłam śniadanie i popędziłam do szkoły. Ale zimno, Brr! Aż za zimno! 
* * *
Zatrzymałam się przy jednym barze by kupić gorącą herbatę-inaczej bym chyba zamarzła.  Szłam pijąc ciepły napój i nagle... Wpadł na mnie jakiś niezdara! Byłam taka zła. Cała mokra.
-Najmocniej cię przepraszam! Jaki ja jestem głupi!-Rzekł przystojniak.
-Nie dość, że zaraz się spóźnię,to jeszcze jestem cała mokra!-Krzyknęłam rozgniewana.
-Gdzie się spóźnisz? Może Cię podwiozę?-Zapytał blondy.
-Nie ma takiej opcji, nawet cię nie znam.-Nieśmiało odpowiedziałam.
-Niall Horan, 20 lat, mieszkam niedaleko, tam, za tamtymi bloki w domkach-Odparł wesoło.
-No dobrze-Uśmiechnęłam się szeroko.
-A Ty?
-Co ja?
-Jak masz na imię?-Miło na mnie popatrzył.
-Barbara. Barbara Pavlin.
-Piękne imię.
-Dziękuję.- Zarumieniłam się. No dobrze! Przyznam, że był trochę słodki. Ok, był bardzo słodki! Zaraz zaczynały się lekcje...10 minut.
-Przepraszam, za 10 minut mam zajęcia. Możemy już jechać?-Nieśmiało zapytałam.
-No tak, przepraszam... Wsiadaj do auta!
-Które jest twoje?
-Czarny Range Rover.
Widać było, że wywodzi się z majętnej rodziny. Wszystkie ciuchy miał drogich, i bardzo dobrych firm. Ale nie można było tego po nim poznać. Był bardzo miły, uprzejmy.
-Jaka szkoła?-Spytał.
-Szkoła?-Nie wiedziałam o co chodzi. Blondynek tylko się uśmiechnął-Aha, no tak...Szkoła Baletowa, Midnight Street.
-Ok, za kilkanaście minut będziemy na miejscu.-Odparł.
-Jak to?
-Co?
-Mam za 6 minut zajęcia!
-Lepiej się trzymaj...
-Co?!-Popędziliśmy niczym błyskawica. Moja fryzura wyglądała jeszcze gorzej-Za 3 minuty lekcje!
-Nie martw się.-Puścił do mnie oko.

Przedstawienie postaci

Niall
Cichy, spokojny gitarzysta. Lat 20. Niezdarny, ułożony chłopak z Irlandii.












Barbara
Dobrze ułożona i dość spokojna. 20 lat. Mądra i miła dziewczyna z Węgier.