-Ale... -Patrzyłam nic nie wiedząc.
-Barbara, zajmij się tańcem, może cię wtedy z powrotem postawię na odpowiednie miejsce.-Powiedziała nauczycielka.
-Ale...-Zupełnie nic do mnie nie docierało. Musiałam przestać myśleć o tym blondynie. Ale jak?! Dobra, skupmy się na lekcji.
-Tańczymy, dziewczynki!-Rozległ się głos Pani. Dziewczynki, bo to była szkoła wyłącznie dla tej płci. Nauczyciele też byli tylko kobietami-Trzy i O-siem! Zaczęliśmy taniec. Starałam się jak mogłam. Oh, przecież musiałam wrócić na poprzednie miejsce! Zdążyłam z muzyką na czas, wykonałam solówkę, kroki mi się nie myliły.
-Dobrze Barbara, wracaj.- Wróciłam na miejsce, pierwsza linia po środku-Gdzie leziesz?!
-Słucham?-Powiedziałam nie rozumiejąc.
-Gdzie się pchasz?
-Na moje poprzednie miejsce...
-Nie tak szybko! Na razie idziesz... Tam!-Wskazała 1 linię, całkiem na boku- Musisz sobie zapracować!- Jejku, jeden taniec zły, drygi dobry. Co ona chce? Już sama nie wiem. Z chęcią wróciłabym teraz do domu, położyła na łóżku i zaczęła płakać wtulona w kołdrę. Wszystko oprócz jednego wydawało się tego dnia koszmarne. Tym wyjątkiem niedawno poznany chłopak.
-Barbara! Skup się.- Cała klasa zaczęła się ze mnie śmiać. A ja wzięłam płaszcz i pobiegłam do domu. Teraz stała się rzecz piękniejsza od moich najlepszych snów.
* * *
W tym samym miejscu pod barem wbiegłam na... Niall'a. Płakałam wtedy mocno. On tylko mnie przytulił i zapytał: "Co się stało?". To było piękne! Nie odpowiedziałam mu, tylko się w niego mocno wtuliłam. Mój płacz ucichł, ale nie przestałam go przytulać.
-Co się stało?-Ponownie zapytał. Przestałam go przytulać i tylko na niego popatrzyłam ocierając oczy z łez.
-To nie moja wina...-Powiedziałam patrząc w niebo.-Nie moja...
-Jaka wina?
-Nic, żadna...-Ugryzłam swoje wargi i pobiegłam w zupełnie obojętnym kierunku. On pobiegł za mną i zatrzymał mnie w swoich ramionach.
-Choć, pojedziemy do miasta, kupię Ci jakąś koszulkę. Rano byłem taki niezdarny!
-Naprawdę, nie trzeba.
-No dobra, a na kawę?
-Hmm, okej- Rozweseliłam się. Pobiegliśmy do auta śmiejąc się. Jechaliśmy dość długo. Zaczęłam się niepokoić.
-Niall, gdzie jedziemy?
-Zobaczysz.- Puścił do mnie oko i ruszyliśmy do nieznanego dla mnie miejsca.
Cudo. Nic więcej nie jestem w stanie z siebie innego wydusić *0* Czekam na następne <3
OdpowiedzUsuńCzytam dalej... :)
OdpowiedzUsuń